Je kiest.....

Je Kiest…..

…..voor een hond
…..voor een ras
…..voor DE BOXER in ons geval
…..een pup uit het nest
…..een puppycursus, een vervolgcursus
…..een deken, of een hondenbed, misschien wel voor een bench
…..een vakantieplek waar je Boxer mee naar toe kan
…..een goed pension of logeeradres voor wanneer je Boxer niet mee kan
…..het voer, de dierenarts
…..wanneer je Boxer mee mag of thuis moet blijven
…..het dagje naar het strand of het bos
…..heel het leven van je Boxer lang

Maar…………….
ook als je voor je Boxer de laatste keuze moet maken,
durf ook dan te kiezen.
Hoe pijn het ook doet
Als het zover is,
Kies dan voor je Boxer
en gun je Boxer zijn welverdiende rust.

Een beetje droefgeestig, dat wel, zo'n overpeinzing.
Maar in 5 weken tijd twee van je “Beste Boxers” verliezen gaat je niet in de koude kleren zitten.
En met “Beste” bedoel ik dan echte Boxers, huisgenoten,  die hun hele Boxerleven lang in en rond je huis bij je zijn geweest.

Eerst Rico, onze stoere reu met een gouden karakter, de laatste uit de “oude” Van Wellenstein kennel.
Altijd lief voor kinderen, lief voor volwassenen en lief voor zijn mede-Boxers.
Alle nieuwe puppy-baasjes die bij ons zijn geweest kennen hem als de Boxer die groot en stoer uitzag, die je kwam begroeten en dan weer rustig op zijn plaats ging liggen, tussen zijn oogleden doorkeek als ze weggingen, en wanneer wij dan weer in de kamer kwamen was de schaal met koekjes leeg………
Het laatste half jaar had Rico last van ouderdomsepilepsie, een tijdje was dit goed te onderdrukken met tabletten maar de laatste weken kwamen de aanvalletjes er toch doorheen.
Totdat hij op die bewuste maandagmiddag in elkaar zakte, wel bij kennis maar niet meer in staat om op te staan.
Toen moesten wij weer voor hem kiezen, de laatste keer in Rico's bijna 12-jarige Boxerleven.

En nu, 5 weken later, weer die keuze, deze keer voor onze Ofra uit een “warm” nest van de Van de Zonnegloren kennel, een uitbundige meid waarvan wij dachten dat zij het “eeuwige leven had”
Een fijne Boxer, waarmee we cursussen deden en later enkele nestjes fokten.
Een Boxer met karakter die niet kleinzerig was, die lol had in haar Boxerleventje, in haar cursussen en tochten langs de fiets. Een echte Boxermoeder was ze, met een gouden hart voor haar pups.
Totdat ze enige tijd geleden slecht begon te eten en wat rustiger werd.
Een onderzoek wees uit dat haar nieren slecht functioneerden, maar na enkele infusen en een dieet knapte ze op, hoewel haar bloed ernstig vervuild raakte van afvalstoffen.
Ofra ging door, rende en speelde daar waar andere honden het waarschijnlijk voor gezien hielden.
Maar wat wij toch wel wisten was dat dit niet echt lang kon duren. Haar laatste dagen bij ons won de ziekte van haar wilskracht, haar eetlust verdween, ze kroop tegen je aan op de bank, ze was te rustig.
Afgelopen maandag hebben wij, na ruim 9 1/2 jaar bij ons te zijn geweest, voor haar moeten kiezen.

Zachtjes zijn ze beide ingeslapen,                                                                                                                                

Vaarwel Rico, Vaarwel Ofra

Jullie baasjes,
Bert en Miranda