LIEVE VERA
we staan nu bij je terwijl je slaapt
tenminste zo lijkt het
zo rustig, zo zonder pijn, zo vredig
zo anders als vanmorgen
je zachte en tevreden snoetje is weer te zien
weg pijn, weg ellende van de laatste dagen
de zon straalt door het glazen dak
je straalt en blinkt alsof je zo zult opstaan.
maar wij weten wel beter
we staan nu bij je terwijl je slaapt
je slaap die is voor eeuwig
jij geniet nu van je verdiende rust
je gaat spelen bij de regenboogbrug
je ondeugende oogjes zullen weer glimmen
je zult je ouders ontmoeten, Quincy en Vulcko
en al onze andere boxers die je al zijn voorgegaan
we staan nu bij je, Miranda en ik,
en denken aan je hele boxerleventje terug
je geboorte op 23 december 1995
je was gelijk ons oogappeltje
de schrik die je teweeg bracht 6 weken later
toen jij je in al je gulzigheid verslikte in een brokje
je gulzigheid die je nooit verloren hebt
zelfs vanmorgen niet
eten en snoepen was je lust en je leven
we staan nu bij je en je leventje flitst voorbij
je cursussen
je eerste jongehondendag
je boxerdag
waar je het net niet haalde omdat je de balen had van showen
het niet op de foto willen
het hoefde allemaal niet voor jou
die uiterlijke schijn
maar innerlijk was je onze grote kampioen
we staan nu bij je en wij weten het zeker
jij was het helemaal
een geweldige boxer
een super moeder
niet alleen voor haar eigen pups
maar ook als pleegmoeder
lief voor iedereen
voor mens en dier
toonde jij het ware boxerkarakter
Vera het gaat je goed
speel en stoei daar bij de regenboogbrug
je hebt het verdiend
vaarwel Vera poesiemuis vergeten zullen we je niet
tot ziens
Je baasjes,
Bert en Miranda