Mijn liefde voor de Boxer begon zo ongeveer gelijk met de liefde voor Miranda.
Midden 1975 leerde ik Miranda kennen en bij haar thuis hadden ze een Boxer of eigenlijk had deze boxer hun huis. Nathan was zijn naam, een heerlijk druk beest dat in no time van de woonkamer een racebaan maakte als hij de gekke vijf minuten had.
In die tijd was ik filiaalchef in een groentenzaak en Miranda maakte er dan zo de gewoonte van om net na zessen met Nathan te gaan wandelen en even bij de groentenzaak langs te lopen waar ik dan meestal buiten aan het opruimen was.
Lang heb ik Nathan niet meegemaakt want plotseling was hij verdwenen naar een ander baasje, overdag de kinderen naar school en pa werken, en voor moeders was hij toch een beetje te druk. Waar ken ik die verhalen van?
Maar het Boxervirus had toegeslagen, Miranda kon prachtig vertellen over de Boxers die bij hun gewoond hadden en wij spraken af dat als we ooit een eigen woning hadden en de tijd ervoor dat er dan toch wel een Boxer moest komen.
De tijd vloog voorbij, we trouwden, bouwden een eigen huis en na een jaar of vier was ons werkschema zodanig dat er vaak wel iemand thuis was. Het toeval wilde dat ik in de supermarkt waar ik inmiddels werkte het advertentiebord ging opruimen en wat vond ik daar op een papiertje van 10 x 10 cm.? een advertentie die luidde: Goed adres gezocht voor ruim drie jaar oude Boxerreu. Moet weg wegens gezondheid van de baas.
Het briefje werd in de zak gestoken en 's avonds thuis was dit natuurlijk het onderwerp van gesprek. Afgesproken werd dat we deze baasjes gingen bellen en vragen of de Boxer er nog was. Ja hoor, hij is er nog en we mochten komen kijken.
Nou dat hebben we geweten, Ducy zoals hij heette was een heerlijke Boxer, sprong van gekkigheid met vier poten tegelijk omhoog en probeerde dan je neus te pakken.
Dat is 'm, dat wordt onze Boxer!
Ducy had ook een stamboom en heette officieel Ducy van Wellenstein, mooie naam toch?
En wat bleek nog meer toen we de stamboom bestudeerden?
Ducy was geboren op onze trouwdag: 27januari 1979! Toeval? Op zo'n moment denk je toch wel anders.
Afgesproken werd dat we Ducy na de feestdagen, kerst en oud en nieuw, gingen ophalen.
En zo kwam op 3 januari 1983 onze eerste Boxer in huis. Na het werk ging ik hem ophalen.
Of hij achter in de auto kon? Nee, was het antwoord, Ducy zit altijd voorin.
Ik had in die tijd een Suzuki Alto en met Ducy naast me en zijn uitzet achterin reden we naar Swalmen waar we toen woonden. Wat een rit en wat een verbaasde blikken van andere automobilisten wanneer we voor een stoplicht stil stonden.
Ducy was een geweldige Boxer, ook in huis ging het prima en als we eens weg waren bleef hij mooi alleen in huis zonder iets te slopen.
Het gezegde als er een Boxer over de drempel is volgen er meer werd een half jaar later al bewaarheid. In deze tussenliggende periode hadden we contact gezocht met de fokkers van Ducy, Harrie en Ali Kessels. Van deze zeer enthousiaste Boxermensen hebben we erg veel geleerd en door hun verhalen is onze liefde voor het Boxerras nog meer gegroeid.
Op zeker moment hadden ze een nestje waarvan nog een reutje beschikbaar was, een donker gestroomd duveltje met staande oren! Aaron werd onze tweede Boxer en samen met Ducy is hij een hele tijd bij ons geweest totdat we door een ernstige ziekte afscheid van hem moesten nemen. Ducy was er nog steeds en hij scheen het eeuwige Boxerleven te hebben.
Met Ducy zijn we verhuisd naar Weert waar we nu nog steeds wonen en toen we daar net woonden hebben we weer bij Ali Kessels onze derde Boxer gekocht. Rico heette hij, een geweldige hond met een perfect karakter.
In de periode dat Rico bij ons woonde is ook de kennelnaam Van Wellenstein op onze naam overgeschreven en zijn wij voorzichtig aan begonnen met af en toe een nestje te fokken.
Xanthy van Wellenstein was het eerste teefje dat bij ons een nestje kreeg.
Daarna kwam Leila van Asbor, Ofra van de Zonnegloren en Quincy van Asbor. Geweldige Boxers met karakters die we nu nog steeds in onze puppen terug zien!
Hierna zijn we verder gegaan met onze eigen Boxers, honden die je zelf geboren hebt zien worden en die je zelf groot gebracht hebt waar je mee naar de cursus bent geweest en naar de show. Een geweldige hobby is het geworden met veel liefde voor het ras.
Niet alleen de eigen honden kwamen aan bod maar er werden cursussen gevolgd, onder andere AKK, omdat je zoveel meer wilde weten. De cursus Instructeur Gedrag en Gehoorzaamheid werd gevolgd omdat ik instructeur bij Kringgroep Oost-Brabant was geworden. Naderhand werd ik bestuurslid van deze vereniging, het Boxervirus kroop tot in alle poriën van je huid en zat inmiddels vastgeroest in je ziel.
Een goede drie en een half jaar geleden werd ik door Loes van Nieuwland gevraagd om de website voor de Nederlandse Boxerclub bij te houden, iets wat ik altijd met veel plezier gedaan heb. Naderhand liep dit uit op een bestuursfunctie waar ik me met veel enthousiasme ingestort heb en waarin heel veel vrije tijd is gaan zitten vooral ook omdat ik, naast aanvankelijk de kringgroepen en later fokkerszaken, de herplaatsers en opvanghonden behartigde. Helaas is dit allemaal, eind 2007, op een Boxeronwaardige wijze beëindigd. Mijn vertrouwen in de Nederlandse Boxerclub heeft hierdoor een behoorlijke deuk opgelopen maar de liefde voor de Boxer is er eigenlijk nog door versterkt.
Nu ik dit schrijf hebben we negen Boxers, een drietal Good Old Ladies die van hun “oude dag” genieten, een drietal Boxers in de bloei van hun leven en een drietal jonge Boxers van ruim een jaar, twee meiden en een stoere vent. Beloftes voor de toekomst? We zullen zien.
Het zijn gewoon onze Boxers, onze honden waar we heel veel plezier aan beleven en waaraan we nog heel lang veel plezier hopen te beleven.
Besmet met het Boxervirus? Absoluut onuitroeibaar!
Maart 2008
Bert Janssen
