Kleine hondjes en vooral Boxerpuppies zijn zoo schattig. Maar nee, ons ging het echt niet gebeuren…vallen voor een Boxerpup. Wij hadden altijd ruige honden gehad, herders en keeshonden. We gingen alleen maar puppies kijken om die kleintjes te bewonderen en ze aan kindertjes te laten wennen.
Maar in die tijd, nu zo'n tien geleden, waren we in de zeldzame fase beland dat er toevallig geen enkele hond meer in ons huishouden woonde. Onze éénjarige poes Poekie genoot van alle rust en aandacht die zij als enigst huisdier mocht genieten.
Toch.....ik was ér weer eens met de kinderen, wederom bij mijn zusje en zwager over de vloer, de baasjes van alle doggies van kennel Van Wellenstein in Weert. Nu kwamen we een nestje van Vera (Xaviera) bewonderen, 11 (12?) stuks maar liefst. Allemaal stevige donkerbruin- gestroomd- met- witte- befjes- Boxertjes van een week of 7. 'T leek een heel gewoon nest, maar toch zat er een vreemd vogeltje bij. Dat puppie bleek een “hij” te zijn en kleine Japie was ongeveer driekwart van de grootte van zijn broertjes en zusjes. Dat was niet het enigste dat opviel, want hij kwam ook gezellig en vol vertrouwen bij mij en de kids tussen de voeten zitten terwijl de rest elders zijn gangetje ging. Hij was niet weg te slaan en ook mijn jongste dochtertje, die een beetje bang voor honden was, vond hem helemaal lief en leuk. Miranda vertelde dat ze Japie(zoals ze hem zelf had genoemt) met de fles bijvoedde omdat hij kwa formaat wat achterbleef bij de anderen. Desondanks bleef hij de kleinste maar ontwikkelde zich verder normaal ( hoewel hij kwa karakter soms enigszins een sulletje leek…..). Ter plekke ging ik nadenken, die brave kleine Boxer, die uiteraard als laatste over zou blijven bij het uitkiezen door nieuwe baasjes, toonde dat hij héél sociaal en lief was. Met name ook naar onze drie kinderen toe, destijds variërend in de leeftijd van vier tot elf. Er kwam in me op: ..toch maar een brave Boxer dan..en geen nieuwe Briard of Kuvasz voorlopig meer in ons gezin? Thuis heb ik met pa over gepraat en die ging tenslotte ook overstag….die had zoiets van: beter een Boxer dan helemaal geen hond..
Kleine Japie moest nog een weekje of twee in Weert blijven om wat meer body te ontwikkelen en toen mochten we hem ophalen. Dat verliep prima, 10 minuutjes en we waren al thuis. Een nieuwe wereld en reuze spannend: huis en tuin verkennen, hij vond alles geweldig. Toen hij ook onze poes ontdekte was het helemaal feest. Hopla in volle vaart erop af! Maar madam Poekie wist niet wat haar overkwam en rende alle kanten op. Wat voor een creep kwam haar nu in haar domein? Jaap dacht er heel anders over en vond dit het allerleukste spelletje dat er was. Helaas bleef arrogante Poekie er heel anders over denken. Ze bleef in eerste instantie nog enige maanden linea recta naar de voortuin sprinten waar Jaap niet kon komen, of ze begon uitgebreid tegen hem te blazen gevolgd door een flinke uithaal. Na een maand of zes, ging het langzaamaan wat beter en kalfde het bij vlagen vinnige kat-en-hond-gedrag gelukkig een beetje af. Poekie besloot niet meer weg te rennen en Jaap werd minder opdringerig.
Ondanks zijn trage start was kleine Japie na een jaar toch uitgegroeid tot een sociale, geweldig lieve kleine-grote Jaap. Jaap onze Boxer, een kameraad voor niet alleen het hele gezin, maar ook voor alle vriendjes en vriendinnetjes die over de vloer kwamen, ze waren dikke mik met hem. Jaap heeft nooit één seconde lelijk gedaan tegen ons of bezoekers, kinderen of volwassenen, wie dan ook. Ik vraag me bijvoorbeeld nog steeds af of hij niet met een inbreker zou gaan stoeien, in plaats van het huis verdedigen….
