Ruim 13 jaar geleden kwam Mauro in ons leven,
nadat we met heel veel verdriet afscheid hadden moeten nemen van onze Axel.
Axel was een geweldige boxer die met 9 maanden bij ons kwam wonen. Hij had een verschrikkelijk tijd gehad bij zijn eerste baas en hij is zijn leven lang dankbaar gebleven dat hij bij ons mocht wonen en wij hem. Axel mocht helaas maar 8 jaar worden, maar heeft zo intens geleefd en genoten van alles dat hij
16 jaar in 8 jaar heeft geleefd.
Axel was trouwens niet onze eerste boxer dat was Scooby die kwam in 1980 op 1,5 jarige leeftijd ons verblijden toen ik zelf nog een klein kind was. Zoals een goede boxer betaamd was hij ontzettend lief en ik speelde dan ook heel wat af met hem, ook werd hij regelmatig door mij aangekleed met een pyjama of een ander outfit, niks was hem te gek en hij vond het allemaal prachtig. Hij was een boxer die nooit ziek was of iets engs heeft gemankeerd. Scooby is 13 jaar geworden.

Omdat Axel van Boxerkennel van de Edele Jonker kwam zijn we daar weer eens langs gegaan, we wilden toch wel weer een Boxer.
Vol trots vertelde mevrouw Jonkergouw dat hun Brando samen met Quincy van Asbor een prachtig nestje had gekregen bij Bert en Miranda in Weert. Een telefoontje was snel gedaan en we mochten meteen komen kijken van Miranda. Dus snel van Tilburg op naar Weert.
Het waren inderdaad schitterende pupjes een nestje van 5 waarvan 1 pup ons meteen opviel, dat ene gestroomde zwarte snoetje met dat kloddertje slagroom op zijn neusje dat moest onze Mauro worden. Mauro was een lief, eigenwijs en uitdagend pupje dat we meteen mee naar huis mochten nemen.
Bij thuiskomst ging je rustig op je eigen gemak de boel verkennen en je klauterde dan ook meteen stilletjes de trap op, waar je toen nog veel te klein voor was, maar je was zo nieuwsgierig dat je alles wilde zien.

In het park viel je met je platte snuitje in de boter, want er waren heleboel pupjes die daar elke dag kwamen die net als jij zin hadden om lekker te spelen en te stoeien. Toen je wat groter werd kwam je regelmatig vol trost uit de bosjes met weer een nieuwe tennisbal, ha.. en je had er al zo weinig. Ook ontdekte je het water wat toch wel heerlijk was om zo af en toe tussen het spelen door je buik in af te laten koelen. Zwemmen deed je niet, maar je redde wel alle stenen van de verdrinkingdood, je dook ze op en legde ze dan netjes aan de waterkant neer.

Je genoot ook van lange wandelingen wat dan rustig uren duurde en als we dan bijna thuis waren keek je me zo aan met een blik van.. nu al naar huis nou echt niet!!…en je bleef stilstaan op de hoek en keek maar één richting op…terug naar het park nog een rondje lopen.. en met een ach waarom ook niet t`is jouw feestje liepen we weer een eind verder. Zo hebben we heel wat kilometers samen afgelegd.

Mauro je hebt genoten van je boxerleventje en wij van jou! Je was een geweldige vriend, lief, trouw en eerlijk. Je hebt geleefd op je eigen ritme tot aan je einde.
We zijn heel dankbaar dat je 13 jaar en 3 maanden mocht worden, maar toch is het veel te kort. Wat jij ons hebt gegeven is met geen pen te beschrijven, we zullen je nooit vergeten en we blijven altijd in onze hartjes bij elkaar.